آغاز یک سوگ

 این متن را سال گذشته در وبلاگ معبد گذاشته بودم بد ندیدم که امسال یادی از این یادداشت داشته باشم .

غروب دهم محرم

 از اذان ظهر تا اذان مغرب تنها چند ساعتی از یاد آخرین نافله عشق می گذرد و از آن جماعت قائم به نماز .

اینک عزاداریم نه عزادار یک نام ، که در سوگ نشسته یک طریقتیم .غمگنانه به تازیانه های نواخته بر تارک آزادگی اشک اشک ، فوج فوج ، پرده پرده بر تعزیتیم

یسئله من فی السموات والارض کل یوم هو فی شاُن

آری براستی آفرینشی بدیع و بی تکرار

حسین از لحظه نخست تا هر لحظه دیگر جاودانه و بدیع در زایش است چون نوری از مشرق یک تفکر عظیم و بی بدیل بعنی شهادت و آرمان خواهی ...

و شهادت ، زبان اوست اگرچه عادت کرده ایم با چشم ببینیم و با گوش بشنویم و... دریغ از آن روزی که دریابیم مهری بودیم بر دهان و گوش و چشم خویش و اسیری ....

زبانی راز گشا که تا پایایی تاریخ ، بشر حقیقت جو در تکاپوی رمزگشایی او خواهد ماند .

با روحی بلند و روحی صبور و روحی که سالها از جنگاوریش گفته اند و چه افسوس که ما روحی را به حکم انسان بودنمان به دامان نسیان سپرده ایم که صورت آزادمردی را چون مسیح نه یکبار که برای مدتی نامعلوم تا روز موعود نه به یک یا دوسیلی که به هزاران سیلی سپرده است . ...

وتاکنون و تاهمیشه عشق را جاری کرد و عشق انجامی است معظم و قرب تنها در خور به مسلخ روندگان است نه خنجر از رو بستگان و سپاه داران و شمشیر از نیام کشان .

او زندگی که نه حتی دین را بی گوهر حریت میرا می داند چه خورشید و چه ماه را ، چه حیوانات و حتی گیاهان را آزادتر از انسان در بند خود می بیند .

مظلوم نبوده و نیست که گناه ارتکاب ظلم ظالم را بر عهده گیرد . او مرز شیشه ای شرف و انسانیت و فرومایگی و دنیت است .

حتی آزادگی نیز زنجیری نبود بر روح وارسته اش و بار انسانی دربند که نه بندی برای انسان را دلاورانه بر دوش می کشید .

شهادت حسین اگرچه بند بند آزاداندیشی را از هم می گسست اما این نگرش را مادام در شریعت ما جاودانه ساخت و شیعه مفتخراست به چنین اندیشه ای و بسیارند غیر شیعیانی که انسانند و انسان بودنشان دلیل سوگواریشان بر فرزند متعالی علی است . ......

و کافی انسان باشیم تا حسین را آن سان که زیسته است بشناسیم بی هیچ شبهه ای انسان باشیم .

/ 6 نظر / 50 بازدید
آريان مهر

يُنَادُونَهُمْ أَلَمْ نَكُن مَّعَكُمْ قَالُوا بَلَى وَلَكِنَّكُمْ فَتَنتُمْ أَنفُسَكُمْ وَتَرَبَّصْتُمْ وَارْتَبْتُمْ وَغَرَّتْكُمُ الْأَمَانِيُّ حَتَّى جَاء أَمْرُ اللَّهِ وَغَرَّكُم بِاللَّهِ الْغَرُورُ