زبور تنهايی

با نام خدا

محمدرضا شفیعی کدکنی در زبور تنهایی اینچنین سروده است :

آسفالت

            باران خورده

                           مثل فلس ماهی ها

تنهایی ای

               آن سان که حتی سایه ات با تو

                                                        گاه آید و گاهی نمی آید

                                                                                     در بی پناهی ها

ای کاش می آموختیم سایه ای نباشیم که گاه بیآییم و اغلب نیآییم و پناهگاه بی پناهی ها باشیم نه آسفالتی که ردی محزون از باران ، فلس وار بر تنمان بنشیند و ما از روشنی تهی .

سایه بودن هنر است و سایه افکندن مهارت . طول سیاهی یک تیر برق هم میتواند سایه باشد اما سایه گسترانیدن تنها در خور درخت است .

شفیعی کدکنی باید این را هم می گفت که:

                           - تنهایی ای آن سان که هیچت سایه ای نیست -

پاره ای از اوقات دلم برای دریاپرمی کشد برای بوی نمناک ساحل و شرجی نفس گیر،  اما امروز نمی دانم چرا دلم برای جلبکهای روی موج گیر ها و بوی عجیبشان تنگ شده است . اگر نور نبود سایه معنی داشت ؟ و جلبکهای روی موج گیر ؟

/ 4 نظر / 6 بازدید
زانتين

بود خيلي چيزا در نبود خيلي چيزا معني پيدا مي كنه اين شكلك دكتر هم تكراري شده يا يه شكلك جديد واسش طراحي كنيم يا ...

دانشناپذير

کامنت می دهيم هوس خوراک جلبک کردم ... يه چيزيه توی مايه های ماست اسفناج خودمون فکر کنم