لحظه هایی که می گذرند

نکته اول :

امروز را که با خوانشی  جدید از خلقت پیوند دارد گرامی می دارم و گرامی تر یادبودی از نام حقیقت در دل تاریک شبهای تردید ، در تشویش های یک حرا و هم نشینی های سکوت جاری بود محمد برگزیده ترین برگزیدگان که امانت اولین داشته اش بود و صداقت همه اندوخته اش ...

به نام پیام آور مهر ، پیام آور دوستی ، پیام آور عشق و مودت به نام مرسل و خاتم  به نام شب نشین و هم نشین همه خوبان،  این برانگیختگی مبارک باد ..

که با این نام چقدر حرفها دارم برای گفتن چقدر بغض ها دارم برای شکستن ، طریقتش نور و الفتش منور ...

نکته دوم :

اندر احوالات رسانه ای بودن

آنچه این روزها درگیرم می کند فکر رسانه ای هایی است که رسالتشان را گم کرده اند ..

شاید شرط اول رسانه ای بودن این است که چون مطرب مهتاب روی آنچه را که دیدی بازگو کنی ، آنچه را شنیدی واگویه ...ما همگان محرمیم ...

و اما نکته سوم :

شاید باید فکر تازه ای کنم برای بازگشت به روزهای خوب شاعرانگی

نکته آخر هم برای همه دوستانی که سلیقه ام را قبول دارند :

بی بهره نباشید از :

آلبوم سمفونی سیاه که کنسرتی از گروه Within Temptation که در سال 2008 اجرا شده است و عصاره هنرمندی این مجموعه است .

کتاب تونل اثر ارنستو سوباتو از نشر نیلوفر که می تواند کلی روحیه شما را تغییر دهد ....

نگاهی دوباره به غزلیات سعدی که کافی است کمی عاشقی را پیش مایه اش کنید و لذتی ببرید از این احوالات ..

و از همه مهمتر در این گرمای بی سابقه و نفس گیر خوردن مایعات برای مصون ماندن از گرمازدگی ها و خلاصه بیمار شدن ..

چقدر دلم یک همایش وبلاگی می خواهد بود آیا که شود ؟؟!!!

آرزو می کنم روزهای خوبی را در آینده برای شما و کشورم ایران

نظرات ()

از معبدم :

خداوندگارا

به کوهت سوگندی نیست و

به دریایت

به درختت سوگندی نیست و

به صحرایت

به ماهت سوگندی نیست و

به ستاره ات

به نورت سوگندی نیست و

به تاریکی ات

به همه ات سوگندی نیست و

به هیچ ات

به سوگندم و سوگندت

به من سوگندی هست

به من ات

به من جدا مانده از تو ات

به من جا مانده از خودت

به من

خواهم سوگند 

که مرا بازگشتی است

همیشه به سوگندت

به فریده ات و نکو آفریده ات

سوگند

به انسان و انسیه ات  

سوگند

رها مکن این تنهایت

و این تن هایت

...

عیدنوشت :

برانگیخت خداوندگار مهر، محمد امین را به مهربانی و مهر گستری . به مودت ودوستی ، به رحمت و انسانیت از دست رفته .

انگار پیام آوران نوریم وقتی که خورشید را انکار نمی کنیم . پیام آوران پایداری وقتی که استقامت کوه را باور داریم .

از گوشواره هلال ماه بالا می رویم و از ناهید و ناهید ها ، رد می شویم وقتی گستردگی آسمان را در دلمان دارم .

انگار که خدا همیشه و همه جا وقتی که باور دارم با من است .

وقتی تو برادر منی تو خواهر منی تو همزاد منی و من این ها را باور ندارم انگار که به هیچ رکنی از ارکان هستی ایمان ندارم !!!

ما همه پیام آورانیم .

برای کودکان وجودمان

 بزرگی روح مان

و عمق احساسمان

ما همه پیام آورانیم از مبدایی که به آن تعلق داریم و بازگشتی که به آن خواهیم داشت .

نظرات ()