انتخاب مشاور
داشتن مشاور در امور مختلف زندگی اعم از تحصیل و کار و خانواده و روابط ما در حوزه های گوناگون امری بسیار خوب و پسندیده است . خیلی ها اولین تجربه مشاور داشتنشان را در خانواده کسب می کنند و معمولا کسانیکه در خانواده های عضو محور( مادر و پدر و فرزند سالار نیستند ) روحیه شورایی بالاتری دارند . کم کم با پیدا شدن دوستان صمیمی و حتی نزدیک شدن ارتباط افراد با معلمین و اساتیدشان در محیط های آموزشی دایره مشاورانشان گسترده تر و متنوع تر خواهد شد .
انتخاب مشاور نیز بخشی از مسیر مشورتخواهی است . به نظر من اینکه ما با چه کسی مشورت می کنیم و او از چه توانایی های فکری و اجتماعی برخوردار است یکی از مهمترین نکاتی است که شاید خیلی از ما آن را قربانی صمیمیت صرف با مشاورمان می کنیم . یعنی کافی است ما بتوانیم با کسی راحت صحبت کنیم و صمیمی باشیم آن وقت ممکن است از یاد ببریم که الزاما صمیمیت و دوستی حتی نسبت های خانوادگی نمی تواند متضمن یک اتفاق مشاوره ای خوب باشد .
نکته دیگری که در مشورت گرفتن باید به آن دقت داشت این است که خیلی بهتر است در مورد اموری که مشاور یا مشاورانمان در آن امور ذینفع هستند ، مطالعه بیشتری انجام دهیم .
زمانیکه بحث مشاوران جوان در ریاست جمهوری اخیر مطرح شد برایم خیلی عجیب بود که چرا عده ای قرار است به وزرا و مدیران کلیدی کشور که تصمیماتشان اغلب سرنوشت ساز خواهد بود و حتی خود جناب آقای رئیس جمهور مشاوره بدهند که بارز ترین ویژگی شان جوانی آنهاست . از کسی در همان ایام شنیدم که رسم بوده است همیشه مشاوران پیر و دنیا دیده را به دیگران توصیه می کردند . خیلی دوست دارم برآیند عمل این مشاوران جوان را بعد از طی مدت ریاست جمهوری ببینم و ای کاش گزارشی از کارهای ایشان منتشر می شد .
از این ها که بگذریم همه ما در زندگیمان فرمانروای یکتای سرزمین مان هستیم یعنی در چهارچوب زندگی شخصی مان ، تصمیم گیرنده نهایی خواهیم بود بنابر این چه خوب است از گذشتگان این تجربه مثبت را به کار گیریم که وزارت دستگاه حکومتمان را به عاقل ترین و نکته سنج ترین افراد بسپاریم که تمرین امانت داری کرده اند .
من خیلی وقت ها به مشاوره های هیئتی هم چندان اعتقادندارم چرا که اغلب بدون اجساس مسئولیت به مورد مشاوره و بصورت نسبی صورت می گیرد و کافی است در این میان عده ای ذینفع باشند و در نهایت باید پرهیز کرد از تلفیق مشاورت و معاونت .
نظرات ()

