اجرای موسیقی سهیل نفیسی خالق آلبوم ری را بسیار عالی و شور انگیر بود .
شاید تالار آبی نیاوران کمی کوچک به نظر می رسید برای چنین کنسرتی اما سادگی مثال زدنی نفیسی خیلی از مناظر عجیب و غریبی که در تالار به چشم می آمد را از ذهن دور و دور و دورتر می ساخت .
کنسرت در دو پرده اجرا شد . پرده اول، سپید با غزلی از حافظ که گویی بخت از دهان دوست نشانی نمی داد و پایانی برای پرده اول با ترا من چشم در راهم نیما .
در پرده دوم ، سیاه ، شعر مشهور راز از شاملو سرآغاز اتفاقی بود که به ری را ختم می شد .
در این اجرا سه شعر از شاملو ، دو شعر از اخوان ثالث ، دوشعر از نیما یوشیج و هفت شعر از ابراهیم منصفی با گویش جنوبی بیشترین ترانه ها را به خود اختصاص داده بود .
شاید شنیدن ترانه لحظه دیدار از اخوان ثالث
لحظه دیدار نزدیک است .
باز من دیوانه ام، مستم .
باز می لرزد، دلم، دستم .
باز گویی در جهان دیگری هستم .
های ! نخراشی به غفلت گونه ام را، تیغ !
های ! نپریشی صفای زلفم را، دست!
آبرویم را نریزی، دل !
- ای نخورده مست -
لحظه دیدار نزدیک است
مرا تا خاطره ای در سالهای نچندان دورم برد
و البته قطعه ای که هم اکنون بر وبلاگ قرار دارد نیز اجرا شد .
نیابد از یار عزیز ابراهیم منصفی هم غافل شد .
گیتار نوازی بی خش و آواز صاف و پراز تکنیک های ایفایی از دیگر نکات ارزنده این کنسرت بود همچنان که اجرای قطعه بیست و یکم به افتخار تماشگران به (( رقصم گرفته بود )) رسید .
(در نهایت موقع حروج از سالن دختر و پسر حوانی باهم صحبت می کردند . دختر خانم معتقد بود که ترانه های اجرا شده به لحاظ زمانی کوتاه بوده است و آقا پسر چهره متفکرانه ای به خود گرفت و گفت این دوستان اعتقادی به بسط موسیقی ندارند )
و اینگونه من فهمیدم که دوستان بسط موسیقی را به زمانش نسبت می دهند و لاغیر ...
به هر حال موسیقی مبتنی بر تجربه دقیقا نیازی است که امروز در کشور ما احساس می شود و پرهیز از تقلید صرف و ارائه ایده های نو می تواند بسیار راهگشا باشد .
ای کاش موسیقیدانان جوان کشور به جای عجله در ارائه آلبوم هایی که اغلب حتی طرفداران موسیقی پاپ را هم راضی نگه نمی دارد شانس خود را در ساخت آنچه در سازها و فضا ها جستجو می کنند ، امتحان کنند .
از هفته پیش که یکبار بلیط کنسرت سهیل نفیسی را گم کردم تا این هفته که به لطف دوست وبلاگنویسی دوباره امکان حضور در کنسرت او را پیدا کردم مثل بچه هایی که روز موعودشان همیشه دیر می رسد احساس دیر شدن دارم .
در واقع وقتی یادداشت ری را (ایران) را از موج موسیقی اینجا باز نویسی کردم هرگز باور نداشتم که در کمتر از یک هفته خبر برگزاری کنسرت این موسیقیدان را بشنوم و بخوانم .
ری را یکی از بهترین آثار موسیقی است که در سالهای اخیر با وجود نبود فضای خوب برای ارائه کارهای ماندگار ، با شناخت و سادگی مثال زدنی تولید شده است .
جایی شنیدم که دیگر ماندگاری در موسیقی معنی ندارد اما من هنوز هم معتقدم اگر هنرمندی بخواهد کاری در خور شنیدن و به ذهن سپردن تولید کند می تواند به خصوص در این شرایط که کارهای تجربی کم و رونویسی زیاد ....
سهیل نفیسی ترانه هایی را آهنگسازی و نوازندگی کرده است که از قلم بزرگان شعر معاصر ایران جاری شده است .
برای سهیل نفیسی آرزوی موفقیت دارم و از دوستانی که ری را هنوز برایشان آشنا نیست دعوت می کنم حتما این آلبوم را بشنوند .
ازوبلاگ موج موسیقی
انتشارات هرمس مدت مدیدی است که اهتمامی خاص در تولید و انتشار انواع آثار موسیقیایی متفاوت و با رویکردی بومی داشته است . از این جمله می توان به آلبومهایی چون مجنون ، گفتگو ، چهره نما،سه گانه پارسی ، آلبا ، باراد ، جزیره قشم و ... و بالاخره ری را
از این میان ری را یکی از ماندگارترین هاست . این اثر حاصل تفکر منسجم سهیل نفیسی موسیقیدان چهل ساله ایرانی که با صدای خاص و نحوه اجرای روایت گونه اش چنان تداعی زیبایی از اشعار و موسیقی در ذهن می پرواند که به سختی می توان پس از شنیدن آن در طی روز ری را را پی در پی احساس نکرد . تنظیم زیبا و هوشمندانه کریستف رضاعی که به اوج کارش می توانم در آلبوم غرورانگیز آلبا با گروه نور نیز اشاره داشته باشم . جلوه های ویژه هنری و صوتی از رضاعسگرزاده همگی و همگی تاثیراین موسیقی را بر شنونده دوچندان ساخته است . و بالاخره انتخاب اشعار و تضمین سازها بر قطعات انتخابی .
آی آدمها ... که بر ساحل بساط دلگشا دارید ..... گیتار حس امواج را بخوبی به گوش می رساند موسیقی اما ساده و بشدت القا کننده سردی طبیعت دریایی . و شاید بهترین اجرا بر این اثر ماندگار تندیس یوش . در ادامه می تراود مهتاب که نزدیکی این اثر به کارهای فولک دامنه های آلپ مرا به فکر فرو برد و .... سهیل نفیسی موسیقی طبیعت را بخوبی درک کرده است دریا در کارش موج می زند و مهتاب ملموس . نخل ها سبز و بلند خوشه هاشان پربار ....و سرانجام نیما ری را :گویا کسی است که می خواند .... اما صدای آدمی نیست .....در گردش شبانی سنگین ..... یک شب درون قایق ......ری را ری را هوای آن دارد تا که بخواند در این شب سیاه .... اما خواندن نمی تواند . داروگ با فوت سحرآمیزش باز مرا به دامنه های جنوبی رشته کوهی بلند و سراسر درخت و سراسر رمه می برد : داروگ کی میرسد باران .... بقدری این فضا ساده است که پیر بارانژه و فلوتش بخوبی خود را نشان می دهند .
پریای احمد شاملو تاکنون دو سه باری اجرا شده است اما روایت پریا با صدای نفیسی بسیار شنیدنی است بخصوص عید مردماست دیب گله داره دنیا ماله ماست دیب گله داره انگار مرا میبرد تا مرز انقلاب مشروطه . هنر نمایی گیتار پویا محمودی در اواخر اثر ... خب پریا قصه مرغای پرشکسته ..... دنیای ما هی هی هی عقب آتیش لی لی لی . .... چیزی به شب نمونده ..
شاملو را باز با عاشقانه اش می شنویم آنکه می گوید دوستت میدارد ..... و آکاردئون روح بخش :هزار کاکلی شاد در چشمان توست .... عشق را ای کاش زبان سخن بود ......هزار آفتاب خندان در خرام توست ...
و بالاخره ترانه همسفران و شاملو : سر دوراهی یه قلعه بود .... سه خشت از شغال یه خشت از پرنده .
منوچهر آتشی را هر کسی نمی تواند آواز کندچراکه طبیعتی که در اشعارش متصوراست بسیار از طبیعت ملموس دورتراست وتم هندی این اثر واقعا انسان را به قلعه ای در کنار یک رودخانه میکشاند .
از ظلمت رمیده خبر میدهد سحر...... از رفته و رمیده خبر میدهد سحر . دیگر به سراغ هوابس ناجوانمردانه سرداست کسی نرفته در این اثر مهدی اخوان ثالث و شهابهایش و شبهایش و ... آن پرده ها دریده خبر میدهد سحر ...بستر موسیقی این آهنگ فریبزر لاچینی را در ذهن نمودار می کند .
سه قطعه از ابراهیم منصفی در این اثر می شنویم که سهیل نفیسی آوازهای شعر این شاعر را در سوئد منتشر نموده است : رقصم گرفته بود مثل درختکی در باد .... من و خیال و تنهایی
ری را گزیده اشعاری است از گزیدگان ادب نوین ایران و موسیقی آن روان که هو هوی باد و سایه سایه ابر در آن حس میشود . چشمه نزدیکی قلعه خشتی و شهابهایی که به شب شاعر ثاقب شده اند . و .....
ری را را حتما بشنوید و آنچه بیش تر در آن یافته اید را دریغ مدارید .
نظرات ()
