لحظه هایی که می گذرند

وبلاگ نویسی بی شک یکی از دلچسبترین روش های انتقال خود به فضاهای ذهنی مخاطب است .

علایق ، باورها ، دانش ، تخصص ، فردیت ، دیدگاه ها ، همه و همه در وبلاگ قابل ارائه است و روز به روز با ابزار های پیشرفته تر این مسیر آسان و آسان و آسان تر می شود .

ازدید من وبلاگستان را نه چیزی تهدید می کند و نه کوچکترین اتفاقی بازمی دارد . آنچه رشد محتوایی وبلاگ ها را افزایش می دهد رشد محتوای ذهنی افراد است .

شکل استفاده و ارائه آثار در وبلاگ درست مثل شرایط حقیقی چنانچه به خط قرمز  باید و نباید های اجتماعی نزدیک نشود بسیار قابل درک تر از رسانه های دیگر است .

حتی تمرین افزایش قدرت تطبیق ما باشرایط خاص وبالا بردن آستانه تحمل و نقد همه و همه از ویژگی های یکتای این رسانه محسوب می شود .

شاید وجه مردمی وبلاگ نویسی باعث می شود آنچه انتشار می یابد واقعیت های موجود را به خوبی نمایش دهد .

اما آراستن یا پیراستن وقایع در فضای مجازی هرگز مانند فضای حقیقی میسر نخواهد بود . آنچه پیرایه و آرایه است از ذهن ما جریان می یابد و مشاطه کاری های غیر عادی آن قدر فضا را غیر واقعی نشان می دهد که شاید بتوان ادعا کرد اثری معکوس خواهد داشت .

به خانه های مردم اگر سرمیزنیم به اندازه یک میهمان که حبیب صاحبخانه است می توانیم  بمانیم و بگوییم و بشنویم . هیچکس ملزم نیست دکور خانه اش را با سلیقه ما تطبیق دهد . شاید بشود سلایق را به هم نزدیک کرد اما ...

وبلاگ برای من همیشه مانند خانه ام بوده است پنجره هایش ، در ورودی و خروجی اش  اتاق هایش و ...

برای شما چطور ؟

نظرات ()