لحظه هایی که می گذرند

در ایام نوروز میان ما ایرانیان مرسوم هست که به دیدو باز دید از اقوام می رویم . این دید و بازدید ها ، فرصتی است که بتوانیم با کسانیکه مدتها فرصت دیدنشان را نداشتیم ، هم کلام شویم ... اما یک امای بزرگ در این داستان وجود دارد ... به خانه هر کسی که می روی مجبوری از خجالت پذیرایی نوروزی اش در بیایی و این به این معناست که میزبان معمولا با تعارف و گاهی هم اصرار می خواهد که شما حتما از میوه و شیرینی و آجیلی که تدارک دیده میل کنید . بطور قطع این از لطف میزبانان ایرانی است اما فکرش را بکنید هر روز به خانه سه نفر سر بزنید چه بلایی به سر معده مبارکتان می آید که مجبور است هر نوع خوراکی و تنقلاتی را تحمل کند که خدای نکرده میزبان محترم احساس نکند شما به تعارفاتش بی اعتنا بودید ...

از این ها که گذشته خانواده ها گویی رقابت عجیبی در نشان دادن خوراکی های عید دارند مثلا برای ۴ نفر شامی معادل یک میهمانی ١٠ ، ١٢ نفره تدارک می بینند و در این اوضاع سیاه اقتصادی نه تنها خودشان را به زحمت می اندازند بلکه میهمان بیچاره را هم وادار به تلافی می کنند .

دیروز نقدی در این مورد به یکی از اقوام داشتم بنده خدا در جوابم گفت تدارک دیدن در این حد از سر احترام به میهمان است اما به نظر من این اصلا احترام آمیز نیست که فقط رضایت مندی خورد و خوراک از میهمان بگیریم و هیچ طرح تازه ای در دیدو بازدید های نوروزی نداشته باشیم .

البته خدارا شکر من بدلیل کم رفت و آمدبودن جای زیادی نمیروم اما واقعا تصور چهار ، پنج روز دیدو بازدید تو ام با احترامات غذایی برایم وحشتناک است .

خلاصه اینکه هر جا که هستید در پناه خدا باشید و به فکر سلامتی تان ...

درخواست : در ایام نوروز بیشتر دعاکنیم ...

برای بیماران ، کسانیکه در بندند ، در راه ماندگان و گرفتاران ...

دعا کردن به خود ما هم انرژی خوبی می دهد .... اما دعای بی شکر چندان دلچسب نیست .

خدایا شکرت بخاطر همه اتفاقات خوب وبد زندگی مان

نظرات ()