لحظه هایی که می گذرند

بهشت جایی است 

میان دو دستی که می بخشد

و جهنم 

نگاه یک خودکامه است 

به آدمیانی که آنان را

برده می پندارد ..

هیچکس غیر از خدا نمیتواند کسی را آدم کند دست از آدم کردن اطرافیانمان برداریم و باور کنیم که ما بنده خداییم نه خدا و قلبهای خالی از عشق پر از این سوداست . بجای آدم کردن آدمیانی که کم یا بیش آدمند به فکر آدمیت از دست رفته درونمان باشیم .. شک نکنیم کسی که می خواهیم تربیتش کنیم براحتی می تواند خصلت های دیوی و ددی ما را برایمان بشمارد پس دست از نظرپردازی بر داریم و کمی در اعمالمان به ادعاهای انسانی که داریم نزدیک تر باشیم

... البته هیچ  اجباری نیست دررفتن به  راهی که خداوند هم هیچ بنده ای را مجبور نخواسته است .