لحظه هایی که می گذرند

برف تو را نشانه ای است

سرد و سپید

لرزه ای است بر اندام بید

بار پروردگارا

برف تو را نشانه ای است

بر در راه ماندگان

هزاران هزار بی خانمان

خداوند کلاغ های سپید پوش

و ناله های پرخروش

خداوند اجاق های خاموش

و دیگ های بی جنب وجوش

خداوند دل های پر نیاز

چشم های سرشار از راز

آغوشهای گشوده ، باز باز

خداوند برف های سپید

شاخه های لرزان بید

دامن گستر آسمان خورشید

در بخشندگی ات هیچ شائبه نیست

در خداوندگی ات هیچ شبهه

در این سیماسپیدی طبیعت

هیچ جانداری را به جانکاهی مخواه

هیچ خفته ای را مگر به بیداری مخواه

هیچ بنده ای را به بنده داری مخواه

هیچ پردا داری را جز به رازداری مخواه

سقفم خواه

پناهم خواه

راهم خواه

آتشم خواه

سقفی باشم

پناهی نیز

راهی هنوز

آتشی تموز

خداوندا برف تو را نشانه ای است .

نظرات ()