لحظه هایی که می گذرند

با نام خدا

امشب قطعه شعری خواندم از ادبیات غنی آلمان که بسیار برایم شگفتی ساز بود .

ما همیشه عادت دارم مرگ را از عزیزانمان دور بدانیم و دور بخواهیم و این تعارف چنان سنتی شده است که گه گاه ما را از فواصل نزدیک واقعیت دور دور دورتر می سازد .

راینر کونسه در قطعه کوتاه خواهشی نهانی از پیشگاه قدوم تو اینچنین می گوید :

زودتر از من بمیر

یک کم زودتر

از من

تا تو اویی نباشی که مجبور است

راه خانه را تنها برگردد .

 انسان باید به چه حد از درک رسیده باشد که رنچ تنها رفتن به مسیری که همیشه رهرویی در آن راه تو را همرهی کرده است لمس کند .

مرگ گاهی بهتر از تنها ماندن است و همیشه هم خوب نیست که همراهان را در این کوره راه با رنج بی هم سفری تنها رها کرد و رفت .

نظرات ()