لحظه هایی که می گذرند

با نام خدا

محمدرضا شفیعی کدکنی در زبور تنهایی اینچنین سروده است :

آسفالت

            باران خورده

                           مثل فلس ماهی ها

تنهایی ای

               آن سان که حتی سایه ات با تو

                                                        گاه آید و گاهی نمی آید

                                                                                     در بی پناهی ها

ای کاش می آموختیم سایه ای نباشیم که گاه بیآییم و اغلب نیآییم و پناهگاه بی پناهی ها باشیم نه آسفالتی که ردی محزون از باران ، فلس وار بر تنمان بنشیند و ما از روشنی تهی .

سایه بودن هنر است و سایه افکندن مهارت . طول سیاهی یک تیر برق هم میتواند سایه باشد اما سایه گسترانیدن تنها در خور درخت است .

شفیعی کدکنی باید این را هم می گفت که:

                           - تنهایی ای آن سان که هیچت سایه ای نیست -

پاره ای از اوقات دلم برای دریاپرمی کشد برای بوی نمناک ساحل و شرجی نفس گیر،  اما امروز نمی دانم چرا دلم برای جلبکهای روی موج گیر ها و بوی عجیبشان تنگ شده است . اگر نور نبود سایه معنی داشت ؟ و جلبکهای روی موج گیر ؟

نظرات ()