لحظه هایی که می گذرند

شارل بودلر در ملال پاریس در قطعه ستودنی (اقلیمی در زلف)می گوید :

(اگر می دانستی چه چیزهایی در موهای تو می بینم ،  چه چیزها حس می کنم ، چه چیزها می شنوم ! روح من بر عطر شناور می شود ، چون روح کسان دیگر بر موسیقی .موهای تو رویائی در خود دارند ، آکنده از بادبانها و دکلها ، دریاهای پهناوری در خود دارند که کفهایشان مرا بسوی اقلیمی دل انگیز می برند ؛ به مکان هایی که سپهر ، کبودتر و عمیق تر است ، به مکانهایی که فضا عطرآگین است از بوی میوه ها وبرگها و بوی بدن آدمی )

واقعا چه چیزهایی می توان در موی او دید ؟چه چیزها را می توان حس کرد یا شنید ؟

من همیشه همه چیز را در چشمانت دیدم حس کردم و شنیدم

خیلی دوست دارم بفهمم شارل بودلر چرا می خواست  دندان در گیسوان سیاه و سنگین فرو برد .

زلف بر باد مده تا .......

نظرات ()