لحظه هایی که می گذرند

امروز بعد از سالها فهمیدم که چرا فقط شاعران شعر می گویند و چرا خیلی ها شعر را نمی فهمند و حتی دوست ندارند .

شاعرانگی موهبتی است که خداوند متعال به آن قلب کودکانه ما می سپارد . هرچه نگاه مان به دوران و زندگی به اطفال نزدیک تر شعرمان غنی تر .

چند روزی بیش از سکوت محمود درویش ترانه سرا و شاعر فسطینی که بی شک اشعارش سالهاست که با استقامتی مثال زدنی در بین مردم جهان باقی مانده است .

محمود درویش روستا زاده ای که از هفت سالگی با چشمانی خواب زده زمین های کشت پدر را با هم بازی هایش از الجلیل ترک کرد و به بیروت رانده شد خلاقانه شعر مقاومت را به جهان عرضه کرد .

از اوبیش از ٢١ مجموعه شعر منتشر شده است که اغلب آنها به سایر زبان ها ترجمه و به ایران نیز آمده است .

من زیباترین اثری که از او خواندم در کتاب من یوسف پدرم به اهتمام عبدالرضا رضایی نیا بوده است .

این قطعه کوتاه را تقدیم می کنم به محمود درویش :

محمود درویش با تو همه شاعران را وداعی است تلخ که دیگر کسی از بوسه گاهی در بندر نمی گوید . محمود درویش تو با زیتون های سرزمین اجبار هم ریشه نیستی . تو خود کودکی هفت ساله ای که از هجوم گلوله ها ، به زیر عبای مادر به سوی غربت روان شدی با شتاب پر نیاز . محمود درویش ، مردمانی هستند هنوزکه روزگارشان را با کلمات می گذرانند و  تونیز کلمه ای از کلمات موزون هستی .

...

این محاصره

آن قدر تنگ خواهد شد

تا بپذیریم

که بردگی بی ضرری را انتخاب کنیم .

البته در کمال آزادی

مقاومت تو یعنی

تاکید بر سلامت قلب و مردانگی ات

و تاکید بر درد ریشه دارت

درد امید ...

...

نوشتن

زخم می زند

بی آن که خونی بریزد .

....

خواهم نوشت

بدون قافیه ، بدون وطن

زیرا نوشتن اثبات می کند

که تو را دوست دارم

که مادرم را بر قلب تو حقی است

که دست من دست توست

وقلب توقلب من است .

نظرات ()