لحظه هایی که می گذرند

از هفته پیش که یکبار بلیط کنسرت سهیل نفیسی را گم کردم تا این هفته که به لطف دوست وبلاگنویسی دوباره امکان حضور در کنسرت او را پیدا کردم مثل بچه هایی که روز موعودشان همیشه دیر می رسد احساس دیر شدن دارم .

در واقع وقتی یادداشت ری را (ایران) را از موج موسیقی اینجا باز نویسی کردم هرگز باور نداشتم که در کمتر از یک هفته خبر برگزاری کنسرت این موسیقیدان را بشنوم و بخوانم .

ری را یکی از بهترین آثار موسیقی است که در سالهای اخیر با وجود نبود فضای خوب برای ارائه کارهای ماندگار ، با شناخت و سادگی مثال زدنی تولید شده است .

جایی شنیدم که دیگر ماندگاری در موسیقی معنی ندارد اما من هنوز هم معتقدم اگر هنرمندی بخواهد کاری در خور شنیدن و به ذهن سپردن تولید کند می تواند به خصوص در این شرایط که کارهای تجربی کم و رونویسی زیاد  ....

سهیل نفیسی ترانه هایی را آهنگسازی و نوازندگی کرده است که از قلم بزرگان شعر معاصر ایران جاری شده است .

برای سهیل نفیسی آرزوی موفقیت دارم و از دوستانی که ری را هنوز برایشان آشنا نیست دعوت می کنم حتما این آلبوم را بشنوند .

نظرات ()