لحظه هایی که می گذرند

 مسابقه نفس گیر فوتبال پرسپولیس و سپاهان با گزارش مرداول گزارشگری فوتبال ایران  عادل فردوسی پور شروع می شود . بعد از کلی تعریف و تمجید از کمالات بازیکنان پرسپولیس و اشاره برای بار نخست که این بازی در صورت عدم کسرشش امتیاز یک بازی نمایشی بیش نبود باز به تمجید از پرسپولیس می پردازد تا اینکه اولین گل را پرسپولیس می زند و فریاد آقای گزارشگر به آسمان می رود وبازهم می گوید و ... درست چند دقیقه بعد سپاهانی ها که فکر کنم از کشور های اطراف به تهران آمده بودند برای مسابقه و با تیم ملی ایران بازی داشتند گل را جبران می کنند و گزارشگر با لحنی حاکی از ناراحتی شدید می گوید گل مساوی برای سپاهان و از فریاد کشیدن هم خبری نیست  خب تقصیری ندارد سالهاست که در لیگ برتر تیم های شهرستانی حق ابرتیم های تهرانی را می خورند . در ادامه بازهم یادآوری می کند که اگر 6 امتیار از پرسپولیس نمی گرفتند پرسپولیس به راحتی جام را به خانه می برد با شنیدن  چندباره اسم ویه را مربی سپاهان یاد بازی ایران و استرالیا افتادم اصلا این اسم من را ناخودآگاه یاد سیگار نیم کشیده مربی برزیلی وقت می اندازد که از شوق دوباره از زمین برداشته و به کام کشید . عجب تیم استرالیایی است این سپاهان و انگار نه انگار که اولین بار داستان کسر امتیاز از تیم سپاهان در ابتدای فصل شروع شد و همه 3 امتیاز برگردانده شده را دیدند اما 2 امتیاز مانده  ،ماند که ماند .

خلاصه اینکه این تیم بیگانه سپاهان در مقابل صدهزار طرفدار، نود و اندی دقیقه مقاومت سرسام آور داشت تا برای بارها و بارها عادل فردوسی پورپایان تراژدیک بازی را به رخ این  شبه ایرانی های اصفهانی بکشد و در نهایت با تاکید مجدد بر شش امتیاز قهرمانی که حق انصافا حق مسلم پرسپولیس بود را تبریک بگوید و در پایان رپرتاژ خبری باشگاه پرسپولیس اعتراف کند که سپاهان امسال بطور همزمان درگیر 5 جام بوده است و از ارزشهای تیم اصفهانی حالا که باخته است به کشور پیوسته است کم نمی شود و الخ ...

به هر حال قهرمانی هر تیمی در لیگ برتر مایه مسرت علاقمندان فوتبال است خصوصا تیمی که سابقه طولانی تری در باشگاه ها داشته باشد و مردم خاطرات خوشی را با آن تیم تجربه کرده باشند و البته دیگر از آن خاطرات نام سلطان و عقاب آسیا و غیره خط می خورد و مربی کلاس برتر فوتبال جهان جناب آقای قطبی البته مثل این دوستان زمین خاکی تجربه نکرده و در دولت آباد تمرین نکرده است تئوری قهرمان سازی از زمین های خاکی جنوب  شهر را منتفی می کند .

پرسپولیس بی شک پرطرفدار ترین تیم ایران است اما آیا می توان از زحماتی که تیم های شهرستانی می کشند چشم پوشید . آیا می توان براحتی از هنرنمایی آقای فیروز کریمی گذشت و کشتی به گل نشسته دو استقلال شهرستانی و تهرانی را ندید و یا ابومسلم خراسانی که هیچ گاه در طی فصل مکانی خارج از هفت رتبه اول را تجربه نکرد و .....

و نباید از حق گذشت که پرسپولیس برای اولین بار قهرمانی را با مدیران کاملا غیرورزشی تجربه کرد  و البته 6 امتیاز از دست رفته را مرهون ......

و البته دوسهمیه در جام باشگاه های آسیا ما را امیدوار می کند که ایران با وجود ناکامی های تیم ملی هنوز هم در رقابت های آسیایی دیده می شود و البته شاید نایب قهرمانی همین تیم بیگانه شهرستانی  هم بی تاثیر نبوده است .

ای کاش ما قبل از حرفه ای شدن کمی منطقی باشیم . البته بازهم دوست دارم از صمیم قلب به طرفداران این تیم خوب  و محبوب و قدیمی تبریک بگویم ..... و عذرخواهی صمیمانه از دوستان ورزش دوست که وارد این حیطه شدم

نظرات ()