لحظه هایی که می گذرند

در سالی که گذشت متاسفانه شاهد توهین به ساحت مکرم محمدمصطفی (ص) از سوی کاریکاتوریست های اروپایی و ظاهرا دانمارکی بودیم . اهانت به مقدسات بشری در این سالهای اخیر به شدت  رونق گرفته است که البته این به این معنا نیست که در گذشته همچین اتفاقی را جهان شاهد نبوده است بلکه به دلیل توسعه پیشرفت حوزه  رسانه وقوع مواردی از این دست زودتر در دهکده جهانی مورد توجه واقع می شود . بهرحال مسلمانان در سراسر جهان در قبال این اهانت ها و سو رفتارهای متعصبانه هرگز سکوت نکرده اند .( هنوز حکم تاریخی امام راحل را در خصوص آیات شیطانی و واکنش های داخلی و خارجی مسمانان را به این حکم از یاد نبرده ایم .)

این اواخر در جایی خواندم که مجید مجیدی خالق آثار برجسته سینمای ایران در اظهار نظری عجیب و دور از ذهن حکم به تکفیر اندیشمند دیگری در حوزه ای غیر سینمایی داده  است . در کل من معتقدم که  همه انسان ها تا آنجا که برد فکرشان اجازه می دهد بدون هیچ محدودیتی می توانند به نقد و ارزیابی موضوعات بپردازند اما نقد متعهدانه و مسئولانه حرف دیگری است .

جناب آقای مجیدی در دفاع از ساحت مقدس نبی اکرم جشنواره فیلم دانمارک را تحریم کردند که ستودنی است اما ای کاش همه مسیر های ما به تحریم ختم نشود . چه اشکال داشت هنرمندمتعهدی چون ایشان فیلمی می ساختند با نقد موضوع اهانت به مقدسات ادیان و یا حتی فیلمی با موضوع شخصیت محمدمصطفی . آیا تحریم  ها همیشه ما را در قبال بمباران رسانه ای حریفان ، دست خالی نشان نداده است ؟

من نه فیلم سازم ، نه منتقد ، بنابراین تنها به عنوان یک مخاطب آثار سینمایی می توانم از سینما حرف بزنم نه نقد فنی و نه نقد معناگرایانه هیچ کدام . سینمای ارزشی در ایران سینمای پرمخاطبی است همه آنهایی که بید مجنون را دیده اند صرف نظر از درون مایه قوی این کار به کارگردانی هنرمندانه و بازهم مسئولانه مجید مجیدی احسنت گفته اند .حتی  هیچ گاه بازی موثر مجیدی در بایکوت ونقش چالش برانگیزش که به تحلیل قوی  ایدئولوژیکی برای خود بازیگر نیاز داشت را فراموش نمی کنیم .

بچه های آسمان که سینمای ایران را به اسکار برد (اگر اسکار را جایزه امپریالیستی ندانیم) و دیگر فیلم های خوبی که چهره ای ماندگار از این سینماگر در ذهن مردم به جای گذاشته است . اکنون با  توشه ای مالامال از فرهیحتگی ناگهان خروشیدن به اندیشمند داخلی و انتقادی با رویکرد تخریب به صرف سکوت جامعه مسلمانان ایران نسبت به وهن پیامبر در جامعه غربی که سالهاست ادیان در آن از این هجمه در امان نیستند، قابل اغماض نیست .

هنر امانتی است نزد هنرمندان از سوی یگانه یزدان . هنر ابزاری است که از مرز ستایش حضرت حق تا اعتزاض به نابرابری های اجتماعی و نشان دادن زیباترین و تاثیر گذار ترین بخش های زندگی ، مورد استفاده قرار میگیرد و سینما انگار همه ویژگی های انتقال سمعی و بصری هنر را در خود دارد .

اگر یک کاریکاتوریست در یک نشریه محلی دست به انتشار آثار توهین آمیز به اعتقادات ملیون ها ملیون انسان میزند ، هنرمند متعهد مسلمان را باید در شرایط انعکاسی قرار دهد نه اینکه همه هنرمندان کاریکاتور کشیدن را تحریم کنند یا اینکه نگذارند که کاریکاتورشان در کشور مدکورنمایش داده نشود بلکه می بایست در مسیر تولید آثاری در نقد اندیشه های خشک و خالی از منطق قدم بردارند .

شاید مثال فیلم مصائب حضرت مسیح چندان دور از ذهن نباشد که مل گیبسن با با بکار گیری امکانات هالیوودی بسیاری از جوامع مسیحی را تحت تاثیر قرار داد و یهودیان را بیشتر .

ای کاش آقای مجیدی به جای ایراد سخنرانی له یا  علیه کسی آن هم درست در اختتامیه مهمترین رویداد سینمایی ایران و در شرایطی که از ایشان تقدیر به عمل آمده است در آن فضای مثبت،  هنرمندان متعهد ایرانی و مسلمان را به سوی حرکت جهانی در جهت مقابله با شیطنت های حریفان می خواند و بصورت پیشرو رهبری این حرکت را بعهده می گرفت .

ما در عرصه جهانی می شناسیم هنرمندانی که به خلق آثار هنری در جهت شناساندن هر چه بیشتر اسلام و پیامبر به جهانیان داشته اند نمونه نام آشنای سامی یوسف موزیسن معروف اسلامی است .امابا گذشت سالها از ساخت نسخه هالیوودی محمدرسول الله هنوز ما گامی موثر در ارائه یک اثر سینمایی با موضوع زندگی پیامبر برنداشته ایم .

بهر حال امیدواریم که بجای شعاردادن و فاصله گرفتن از اصل موضوع و یا تخریب چهره های شناخته شده به دنبال راهکاری برای حل کردن این جور مسائل باشیم که ناگهان عده ای هم از این مقال سواستفاده نموده و داستان مجید مجیدی و فلان شخص را به ارتداد سلمان رشدی از سوی امام تشبیه کنند و که نه مجید مجیدی در مقامی است که کسی را تکفیر کند و نه آن دیگری سلمان رشدی و مابقی ماجرا .

نظرات ()