لحظه هایی که می گذرند

سرانجام مربی تیم ملی فوتبال انتخاب شد . وقتی خبر انتخاب آقای علی دایی را شنیدم به چند دلیل خیلی خوشحال شدم .
اول اینکه علی دایی فهرستی از افتخارات ملی را در کارنامه خود دارد که غیر قابل چشم پوشی است و مطلوبیت بین المللی دارد .
دوم اینکه علی دایی در اولین تجربه مربی گری اش نشان داد که می تواند مدیریت خوبی را در هدایت یک تیم داشته باشد آن هم تیمی که چندان شرایط آرمانی نداشته است .
سوم اینکه شایسته سالاری در ورزش شاید در این انتخاب هرچند نمادین و از روی عجله به چشم می خورد . علی دایی پر افتخار ترین ملی پوش ایرانی است .
چهارم جوانی علی دایی که می تواند او را در قبال دانش امروز این ورزش جذاب از چارچوب های متداول کشورمان خارج سازد .
و آخر اینکه دیگر جوانان فوتبال ایران انگیزه بیشتری خواهند داشت چرا که ممکن است روزی این اتفاق در زندگی ورزشی آنها نیز روی دهد .
 
اما نکته اینکه ورزش ایران بخصوص فوتبال  اغلب مشکلات خاص خودش را داشته است و مانند همه کشور ها گروهی با حمایت های خاصی که از برخی افراد میکنند اتفاقات نچندان مطلوبی را به ورزش کشور تحمیل میکنند .
وقتی اخبار تیم ملی را از چند ماه پیش تا امروز مرور می کنیم می بینیم تنها کسی که چندان در زمره شانس های مربیگری تیم ملی حضور نداشته است علی دایی بوده و چه بسیار کسانی که با این سودا حتی روند کارهای رو به رشدشان را کنار گذاشتند .
مثلا مربی نایب قهرمان فصل قبل ناگهان تصمیم گرفت به پایتخت پرگردد و تیم شماره یک یا دو تهرانی را نجات دهد بی اندیشه اینکه هم تیم شهرستانی قبلی ضربه مهلکی می خورد و هم اینکه این مربی گرامی بنا به گواه فیفا بهترین کارنامه مربی گری را در ایران داشته است که با این بازگشت نایب قهرمان فصل قبل که هیچ این تیم فوق ستاره ها هم به جایی نرسید .
از طرفی با آمدن مربی بین المللی ایرانی آن ور آبی که قرار بود با در صدر نگاه داشتن تیم دیگر شماره یک یا شاید دو تهرانی ،مربی گیری تیم ملی را بپذیرد حتی وقتی رای های کمیته انضباطی هم در خصوص دیگر مدعی شهرستانی به یاری اش شتافت نتوانست مربیگری تیم ملی را داشته باشد . ( انگار اصفهان و اهواز مشکل ساز ترین تیم های فوتبال را برای تیم هاش شماره یک تهرانی داشتند ) و در نهایت در کمال ناباوری در حالیکه چهار مربی دیگر نامزد تصدی این پست را داشتند ناگهان قهرمان بازگشت .
اگر چه خود من یکی از کسانی بودم که با ادامه بازی ملی آقای دایی همیشه مخالف بوده و انتقاد داشتم اما از اینکه ایشان مربی تیم ملی ایران شدند بسیار مسرور شدم .
ای کاش همه (مردم ، مطبوعات و رسانه هاو اهالی فوتبال ) به علی دایی  اجازه دهند که بی حاشیه فعالیت کند  . مثل هلند مثل آلمان که به بزرگان جوانی مثل ریکارد ، فولر ، کلینزمن اجازه دادند که در سطح ملی فعالیت کنند و از آن ها موفقیت صرف نخواستند وامروز بطور مثال فرانک ریکارد از مربیان یسیار خوب باشگاهی جهان است  و نگذارند و خود او هم نخواهد سرانجامی چون امیرقلعه نوعی با همه شایستگی هایش ،پیدا کند .

علی دایی یکی از نمایندگان شایسته ایران در صحنه های بین المللی فوتبال است .با امید  موفقیت ایشان و تیم ملی فوتبال در عرصه های جهانی . ( وآرزوی به تحقق رسیدن فوتبال ملی بانوان ایرانی در عرصه های داخلی و بین المللی )

نظرات ()