لحظه هایی که می گذرند

با نام خدا
امروز داشتم خبر های مربوط به یک مراسم سوگواری را دنبال می کردم . ناخودآگاه به این فکر کردم که منزلت کسانی که در دوستی ثابت قدمند ، بر اعتقاداتشان استوار چه اندازه است .
کسی که حاضر است با ما سفر کند به دور ترین کرانه ها با ما تبعید شود به سرزمین های دلگیر غربت ، با ما بیاید ، با ما برود ، حتی وقتی ما می رویم او بماند و وفادارانه حرمت سالها هم خانگی و همسایگی ، همدلی و هم آوایی را نگه دارد .این جور آدم ها خیلی کم هستند . امروز که به اخبار خاکسپاری مرحوم توسلی نگاه می کردم برایم نوع فوتشان و حتی وفاداری در مرگشان ، جالب و تحسین برانگیز بود . البته دیدن مراسم حرف های دیگری هم داشت مثلا اینکه چه کسانی گردهم می آیند وقتی یکی از میان می رود و اینکه سنگینی حضور پرتعداد عده ای نشان می داد که خط امام برای کدام طیف پر رنگ تر است .
کاش وقتی می روم از رفتنم دل وفاداری تنگ شود و اندوه ماه در رودخانه باور همراهانم خاطره  خوش مرا بر جای نهد.

نظرات ()